โลกของฉัน

ผีเสื้อสีขาวบินตัดกับความมืดด้านนอก ขยับปีกล้อเล่นกับแสงไฟเริงร่า

ดึงความสนใจของเธอออกจากการเขียนภาพด้านหน้า

เธอเหม่อมองสายตาตาม

ที่แทรกอากาศเข้ามาพร้อมผีเสื้อน้อยกลับเป็นเสียงแคน แว่วหวาน

ภาพทุ่งนาเบื้องหน้าสะท้อนแดดอ่อนแสงฉาย

เธอมองเหม่อออกนอกหน้าต่าง มิได้ลุกขึ้นจากที่เดิม มิรู้คิดคำนึงถึงสิ่งใด

เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง พบว่าเป็นเสียงแคนหวานซึ้งเสียงเดิม ที่เคยได้ยินเมือกาลก่อน

เนิ่นนานมา คล้ายเนิ่นนานจนมิอาจจดจำ คล้ายได้ยินเป็นครั้งครา

เสียงที่นานๆจะผ่านเข้ามา ทำใจให้ระทึกตึกตัก ไม่เป็นจังหวะ

อยู่สักชั่วครู่หนึ่ง ก่อนเงียบหายคล้ายไม่มี กลืนกลับไปยังความเงียบดุจเดิม

ที่แท้เธอได้ยินเสียงใด หรือไม่เคยมีเสียงใดกันแน่

บางทีผู้เป่าอาจเป่าเพลงหวานกำนัลแด่คนรักที่ได้พบพา ฤาเป่าไว้อาลัย คะนึงหา

เธอไม่ทราบได้

เธอรู้ดี ว่าเสียงนี้ในวันหนึ่งอาจได้ยินเป็นครั้งสุดท้าย เธอมิได้นำพา

เธอเพียงเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจทุกครั้งที่ได้ยิน

บางครั้งความทรงจำของบางอย่าง สามารถแทนค่าในความรู้สึก

เธอหลงรักความเงียบของเธอ ที่มีเสียงแคนสอดแทรกในบางคืน

ในความเงียบที่ความทรงจำของเสียงยิ่งกระจ่างชัด

โน้ตตัวสุดท้ายห้อยระโหยหาแว่ววับดับไปช้าๆ คล้ายอิดเอื้อนจำใจจากลา

คืนสู่ความเงียบงันที่มืดมิด ความมืดมิดที่เงียบงัน

ไม่ทราบผีเสื้อตัวเดิมบินไปแห่งใด

เธอลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับศพผีเสื้อ

ผีเสื้อสีขาวถูกรุมทึ้งด้วยฝูงมดสีแดง

มันคงเหนื่อยล้าจนหลับไป กลายเป็นอาหารอันโอชะ

เธอผู้เย็นชาปฎิเสธความหนักอึ้งของความรัก

ความสงบ สันโดษที่เป็นเพียงเครื่องมือปกปิดความเห็นแก่ตัวของเธอ

เธอแสร้งดำรงอยู่ลำพัง ผลักไสความรู้สึกของผู้คน

คำอ้างสวยหรู เพียงปัดความรับผิดชอบ

หรือเธอจะรักใครได้ นอกจากตัวเธอเอง

ค่ำนี้เสียงแคนอาจดับลงพร้อมความโศกระทมเศร้า

เธอกลับเพิกเฉย

เพียงจ่อมจมในจินตนาการหวานซึ้งเห็นแก่ตัว เพียงลำพัง

เธอกวาดซากผีเสื้อและฝูงมดช้าๆ